يَسْتَهْزِءُونَ » « 1 » آن گاه بدترين سرانجام ، سرانجام كسانى بود كه مرتكب زشتى شدند به سبب اينكه آيات خدا را تكذيب كردند و همواره آنها را به مسخره مىگرفتند . حضرت على عليه السلام در عاقبت آنان كه به باطل ميل نشان مىدهند ، فرمود : وَ لَئِنْ امْهَلَ اللّهُ الظَّالِمَ فَلَنْ يَفُوتَ اخْذُهُ وَ هُوَ لَهُ بِالْمِرْصادِ عَلى مَجازِ طَرِيقِهِ وَ بِمَوْضِعِ الشَّجى مِنْ مَساغِ رِيقِهِ . « 2 » اگر خداوند ستمكار را مهلت دهد هرگز فرصت مؤاخذهء او از دستش نمىرود ، و بر سر راه او در حالى كه گلويش در دست قدرت اوست در كمين است . 2 - گروهى ، زياد به گناه آلوده نمىشوند و با زنگ‌هاى بيدار باش مانند فقر و بيمارى و يا مجازات‌هاى متناسب با اعمالشان كه ناگهانى پديد مىآيد ؛ هوشيار و به راه حق باز مىگردند . اينان هنوز شايستگى هدايت را دارند و با پرده‌پوشى پروردگار در دنيا مشمول شفاعت قرار مىگيرند و در حقيقت چوب خداوند و ناراحتىهاى وارد بر آنان ، نعمت محسوب مىشود . خداوند حكيم در حق آنها مىفرمايد : ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرّ وَ الْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى النَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِى عَمِلُواْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ » « 3 » در خشكى و دريا به سبب اعمال زشتى كه مردم به دست خود مرتكب شدند ،

--> ( 1 ) - روم ( 30 ) : 10 . ( 2 ) - نهج البلاغه : خطبهء 96 . ( 3 ) - روم ( 30 ) : 41 .